تبلیغات
آنایوردم آستارا - استان گیلان


درباره وبلاگ:

آرشیو:

آخرین پستها :

پیوندها:

پیوندهای روزانه:

نویسندگان:

آمار وبلاگ:


Admin Logo themebox

استان گیلان

نوشته شده توسط:سجاد یوسفی
پنجشنبه 14 شهریور 1392-01:31 ب.ظ

 

 
 
plus  11  
 

استان گیلان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نام استان: گیلان (Gilan)

 

مرکز استان: شهر رشت

 

موقعیت جغرافیایی استان:

 

عرض جغرافیایی: 36 درجه و 34 دقیقه تا 38 درجه و 27 دقیقه شمالی

 

طول جغرافیایی: 48 درجه و 53 دقیقه تا 50 درجه و 34 دقیقه شرقی

 

موقعیت نسبی استان: واقع در شمال ایران

 

همسایگان استان:

 

شمال: کشور آذربایجان و دریای خزر

 

جنوب: استان زنجان

 

شرق: استان مازندران

 

غرب: استان اردبیل

 

مساحت استان: حدود 14711 کیلومتر مربع

 

تعداد شهرستان‌ها: 16

 

نام شهرستان‌ها: آستارا، آستانه اشرفیه، املش، بندر انزلی، تالش، رشت، رضوانشهر، رودبار، رودسر، سیاهکل، شفت، صومعه سرا، فومن، لاهیجان، لنگرود و ماسال

 

جمعیت استان: 2480874 نفر

 

فاصله مرکز استان تا تهران: 325 کیلومتر

 

 

گیلان در اوستا با نام «وارِنا» معرفی شده است و یونانیان این سرزمین را با نام یکی از اقوام بومی ایران پیش از آمدن آریایی‌ها یعنی کادوسیان می‌نامیدند.

گیلان قسمتى از کرانه‌های جنوب غربى و غرب دریاى خزر است كه از گذشته دور تا چند قرن پیش به دو بخش تقسیم می‌شد. بخش غربى؛ سمت راست سفیدرود را «بیه پس» و بخش شرقى؛ یعنى سمت چپ سفیدرود را «بیه پیش» می‌گفتند. بیه در زبان محلى به معناى رود یا ساحل است. بدین ترتیب بیه پس به سرزمینى اطلاق مى‏شد كه عقب سفیدرود قرار داشت و بیه پیش به سرزمینى اطلاق مى‏شد كه جلوی سفیدرود قرار داشت.

بنا به گفته عبدالرزاق سمرقندى مؤلف كتاب مطلع السعدین و مجمع البحرین (قرن نهم هجرى)، دو بخش گیلان داراى دو تخت‌گاه بوده است كه تخت‌گاه بیه پس شهر فومن و تخت‌گاه بیه پیش شهر لاهیجان بوده است.

برخى از محققان در اطلاق نام گیلان بر این سرزمین معتقدند كه این سرزمین محل سكونت قومى به نام «گلاى» بوده است که بعدها به صورت گیل درآمده و «ان» پسوند مكان به آن اضافه شده و نام گیلان به خود گرفته است بنابراین گیلان کلمه‌ای مركب از «گیل» و «ان» به معناى مكان گیل‌ها می‌باشد.

گروهى دیگر از محققان نام گیلان را مأخوذ از كلمه «گِل» می‌دانند زیرا در اثر بارش مداوم باران، زمین‌هاى آن غالباً باتلاقى و گل‌آلود است.

الكساندر خودزكو در این باره آورده است: «نام این ایالت كه ساكنانش گاهى آن را گیل و زمانى گیلان و گاهى گیلانات می‌نامند، در واقع معرِّف سرزمینى باتلاقى است. در واقع زمین این بخش از کرانه‌های دریاى خزر، از سایر نواحى پست‌تر است و تعداد بیشمارى از رودهاى سیلابى كه از شكاف کوه‌های خزر سرچشمه می‌گیرند، این سرزمین را كه شیب ناچیز آن مانع از تخلیه سریع آب است، مشروب ساخته و فضاى آن را مدام از رطوبت آكنده می‌دارند».

برخى از تاریخ‌‌نگاران پیشین مانند مؤلف كتاب بستان السیاحه، گیلان را مأخوذ از نام جیل بن ماسل از فرزندان حضرت نوح می‌دانند که این سرزمین را بنا نموده است.

برخى نیز مانند لسترنج در كتاب سرزمین‌های خلافت شرقى درباره نامگذارى این سرزمین به نام جیلان آورده است: «زمین‌های رسوبى دلتا را جغرافى‌نویسان عرب به طور خاص جیل یا جیلان می‌گفتند و وقتى می‌خواستند تمام ایالت گیلان را اراده كنند، آن را به صورت جمع یعنى جیلانات (گیلانات) می‌نامیدند.»

منطقه گیلان تا قبل از اسلام به نام دیلم و دیلمان مشهور بود و تا قرن چهارم یعنى همزمان با اوجگیرى قدرت آل‏بویه، تمام منطقه گیلان و ولایات كوهستانى شرق گیلان در امتداد دریاى خزر یعنى طبرستان (مازندران)، جرجان (گرگان) و قومس (سمنان)، جزو ایالت دیلم بود و مجموع این مناطق را دیلمان می‌نامیدند ولى بعدها این نواحى از هم تفكیک شده و رفته رفته اسم دیلم نیز از زبان‌ها افتاد و نام زمین‌های دلتاى سفیدرود یعنی «جیلان» بر تمام ناحیه مجاور اطلاق گردید.  امروزه از دیلم بزرگ تنها بخش دیلمان از شهرستان سیاهكل بر جاى مانده است.

گیلان در دوران هجوم مسلمانان، «دارالمرز» نامیده می‌شد و این وجه تسمیه شاید به این خاطر باشد كه حدود متصرفات مسلمین در این نقطه به پایان می‌رسید.

 

بخش وسیعی از استان گیلان را جلگه و دشت و سایر بخش‌های آن را کوهستان تشکیل می‌دهد. این استان به وسیله رشته کوه‌های البرز و کوه‌های تالش، از بقیه سرزمین ایران جدا شده و جزو قسمت جنوبی دریای خزر به شمار می‌آید.

 

ارتفاعات در استان گیلان به دو قسمت رشته‌ کوه‌های غربی و رشته‌ کوه‌های شرقی تقسیم می‌شوند.

رشته کوه‌های غربی: این رشته‌ کوه‌ها شامل کوه‌های تالش، ماسوله، پشته کوه، هزار دره رود آستارا تا تنگه منجیل با جهت شمالی- جنوبی، به صورت چندین رشته چین‌خوردگی موازی نامتقارن است که گیلان را از استان‌های اردبیل و زنجان جدا کرده و شهرستان‌های آستارا و تالش نیز در قسمت دامنه‌های شرقی این کوه‌ها جای گرفته‌اند. کوه‌های مرتفع این بخش مشتمل بر کوه بقرو داغ* با ارتفاع 3300 متر و ماسوله داغ با ارتفاع 3050 متر است.

*داغ در زبان ترکی معنی کوه می‌باشد.

رشته کوه‌های شرقی: رشته کوه‌های شرقی ناهمواری‌های دیلمان، لاهیجان، عمارلو و خزران را شامل می‌شود و به صورت چندین چین‌خوردگی موازی نامتقارن با جهت غربی- شرقی است که از دره سفیدرود تا کوه‌های استان مازندران گسترده شده است. شیب تند دامنه‌ها به طرف دریای مازندران و شیب کم آن به طرف دره شاهرود است. از کوه‌های مهم این منطقه می‌توان درفک کوه با ارتفاع 2705 متر، ناتش کوه و خشتچال را نام برد. در اثر فرسایش آب‌های روان، دره‌های متعددی در این کوه به وجود آمده است.



نظرات() 
تاریخ آخرین ویرایش:- -

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر